Celler Pallarades

Druiven: Moscatell d'Alexandria en Moscatell de Frontignan, apart vergist en pas daarna samengebracht. Handmatige oogst in kistjes van 12 kilo.
Rijping: Op de fijne lie in kleiamforen, zonder eikenhout. 12,5% alcohol.
Regio: D.O. Tarragona (Catalonië).
Beschikbaarheid: Beschikbaar vanaf 8 september 2026

~ . ~

In 't kort – La Perdiu Coixa

Stijl
Bloemrijke, kurkdroge witte wijn van twee muscatdruiven, gerijpt op de lie in amfora. Lichtstrogeel, uitbundig geurig en toch strak – muscat zonder een spoor van zoet.

Smaak
Intens aromatisch met nadrukkelijke bloementonen en herinneringen aan passievrucht, die het geheel diepte en intensiteit geven. In de mond fris, sappig en mooi in balans, met goed geïntegreerde zuren, een levendige spanning en een aanhoudende, verkoelende afdronk.

Ideale gelegenheid
Een veelzijdige wijn met karakter: bij vis en zeevruchten, bij pasta en rijstgerechten, bij Aziatisch of licht pittig eten – en net zo goed gewoon per glas, als aperitief op het terras. Schenk hem koel, tussen 6 en 8 °C.

~ . ~

Uitgebreide informatie

Begin bij de naam, want die is het mooiste verhaal van deze fles. La perdiu coixa is de kreupele patrijs. In fabels en volksverhalen is de kreupele figuur zelden het slachtoffer: hij blijkt op het beslissende moment de slimste, de redder, de held. Bij de patrijs klopt dat ook nog eens letterlijk. Grond broedende vogels doen bij gevaar alsof ze gewond zijn – ze slepen met een vleugel, hinken opvallend weg en lokken zo de vos of de slang mee, tot het nest ver genoeg uit beeld is. Dan vliegen ze op. Onderzoekers vonden dit "broken-wing display" bij 285 vogelsoorten uit 52 families, waaronder de Phasianidae – de familie van patrijzen, kwartels en fazanten. De kreupele patrijs op het etiket is dus geen zielige vogel, maar een uitstekende acteur. En de wijn doet precies hetzelfde: hij ruikt alsof hij zoet gaat zijn, en is dat vervolgens helemaal niet.

Dat is namelijk de tweede grap. Moscatell heeft in deze streek eeuwenlang één rol gehad: die van zoete wijn. Het eerste reglement van de D.O. Tarragona uit 1947 beschermde uitsluitend de versterkte Tarragona Clàssics – mistela, moscatell, garnatxa, rancis – en pas in 1959 kwamen daar droge wijnen bij. In Montbrió del Camp, een kwartier verderop, wordt de moscatell van Alexandria al meer dan honderdvijftig jaar op de klassieke manier verwerkt: persen, en vóór de gisting wijnalcohol toevoegen, zodat de natuurlijke zoetheid van de druif in de fles blijft. Josep Armengol doet het omgekeerde: hij laat de druif volledig doorgisten. Wat overblijft is alle parfum van muscat, en geen gram suiker.

Er zitten twee verschillende muscats in het glas, en dat hoor je. Moscatell d'Alexandria, ook wel de Romeinse muscat genoemd, heeft grote, ovale, goudkleurige bessen en is de meest uitbundige van de twee: bloemen, tropisch fruit, breedte. Moscatell de Frontignan – de muscat met de kleine korrels – is fijner, kruidiger en preciezer. Beide zijn in de D.O. Tarragona toegelaten witte rassen. Ze worden apart vergist, zodat elk ras maximaal zichzelf kan zijn, en pas daarna samengebracht. Vervolgens rijpt de wijn op zijn fijne lie in kleiamforen: dat houdt de frisheid en de elegantie vast en laat aroma's en smaken rustig in elkaar schuiven. Geen eikenhout – de amfora geeft textuur zonder ooit iets aan de geur toe te voegen.

Die amfora is inmiddels het handelsmerk van deze kelder. La Pasquala, de Garrut die u uit onze wijnkelder kent, vergist erin; Macabelius, hun ingekookte most naar Romeins recept, ook. Het idee kwam voort uit gesprekken tussen Josep en oenoloog Sergi Montalà over hoe de Romeinen hier wijn maakten – en Tarragona heeft daar recht op, want vanaf de eerste eeuw vertrokken uit Tarraco schepen vol amforen richting Rome, Gallië en Britannia. Het is geen folklore, maar een werkwijze die past bij het motto van het huis: wijnen met traditie, maar weinig traditioneel.

De druiven komen van de eigen percelen rond El Catllar, Puigdelfí en l'Argilaga, in de omgeving van de rivier de Gaià. Kalkrijke bodems, de Middellandse Zee op nog geen tien kilometer en een vrijwel permanente wind die de wijngaarden koel houdt. Armengol wijst zelf steeds op twee dingen die je daarvan terugvindt in het glas: frisheid, en een lichte ziltigheid die de wijnen van deze hoek hun eigen signatuur geeft. Bij een druif die van nature zoveel parfum meebrengt, is dat precies het tegengewicht dat je nodig hebt.

En dan schenken. Koel, 6 tot 8 °C, in een gewoon wijnglas – niet te klein, want er valt veel te ruiken. Hij is prachtig bij gegrilde vis, ansjovis, oesters, gamba's en zeevruchten, bij een romige pasta of een rijstgerecht, en hij is een van de weinige wijnen die zich staande houdt bij pittige Aziatische gerechten: het bloemige fruit vangt de chili op, de droge afdronk poetst alles weer schoon. Ook als aperitief werkt hij uitstekend, en bij een schaaltje amandelen of een milde geitenkaas hoeft er verder niets bij. Zet de fles neer zonder uit te leggen wat erin zit, en kijk hoe uw gasten zich vergissen. Dat is nu precies wat de kreupele patrijs bedoelt.